Sıcak Kayalar Vadisi’nin İki Cesur Dostu
Sıcak Kayalar ve Derin Topraklar
\n
Güneşin taşları ısıttığı Sıcak Kayalar Vadisi’nde zümrüt yeşili bir Kertenkele yaşarmış. Bu sevimli Kertenkele, uzun kuyruğunu kayaların üzerine yaymayı çok severmiş. Bütün gün en düz kayanın üzerinde yatar ve gökyüzünü izlermiş. Kertenkele, güneşin sıcaklığını derisinde hissettiğinde dünyanın en mutlu canlısı olurmuş.
\n
Kayanın hemen altındaki toprakta ise kadife tüylü bir Köstebek yaşarmış. Köstebek, pembe burnu ve minik gözlükleriyle toprağın altında tüneller kazarmış. Kertenkele yukarıda güneşlenirken, Köstebek aşağıda toprağın gizli şarkılarını dinlermiş. İkisi çok farklı olsalar da birbirlerini çok seven iki dostmuş.
\n
Vadi her zaman neşeli seslerle dolar, kuşlar dallarda cıvıldarmış. Kertenkele, arkadaşı Köstebek’e yukarıdaki bulutların şekillerini heyecanla anlatırmış. Köstebek ise ona toprağın altındaki kıvrımlı yolların hikayelerini söylermiş. Bu güzel vadide her canlı kendi işiyle uğraşır, huzur içinde yaşarmış.
\n\n
Gelen Soğuk ve Titreyen Kuyruk
\n
Günler su gibi akmış ve sıcak yaz mevsimi yerini sonbahara bırakmış. Ağaçların yeşil yaprakları yavaşça turuncuya ve kahverengiye dönmeye başlamış. Rüzgar artık eskisi gibi ılık değil, biraz serin esiyormuş. Güneş, gri bulutların arkasına saklanınca vadinin neşesi biraz azalmış.
\n
Kertenkele bir sabah erkenden en sevdiği kayanın üzerine çıkmış. Ancak kaya buz gibiymiş ve Kertenkele’nin rengi solmaya başlamış. Küçük gövdesi titremeye başlayınca kuyruğunu bile hareket ettirmekte zorlanmış. Acaba güneş bugün bizi tamamen mi unuttu? diye kendi kendine düşünmüş.
\n
Tam o sırada toprağın altından tanıdık bir tıkırtı sesi gelmiş. Köstebek, başını toprağın dışına çıkararak etrafına merakla bakmış. Arkadaşının titrediğini görünce hemen yanına gidip burnunu ona yaklaştırmış. Kertenkele’nin soğuktan iyice yavaşladığını fark edince endişelenmiş ama sesini sakin tutmuş.
\n
\”Hey dostum! Kış kapıya dayandı, senin burada kalman güvenli değil,\” demiş Köstebek. Kertenkele dişleri birbirine vurarak arkadaşına bakmış ve yardım istemiş. Köstebek, toprağın altının kışın bile sıcacık olduğunu anlatarak onu davet etmiş. Kertenkele bu nazik daveti duyunca içini büyük bir umut kaplamış.
\n\n
Rüzgarla Yarış ve Büyük İş Birliği
\n
Köstebek, tünele girmeden önce durmuş ve etrafı dikkatle süzmüş. \”Aşağısı sıcaktır ama yerler senin için biraz sert olabilir,\” demiş. Kertenkele’nin rahat etmesi için yumuşacık bir yatağa ihtiyaçları varmış. Hemen ileride duran dev bir Çınar Yaprağı’nı gözüne kestirmişler.
\n
İki arkadaş kurumuş yaprağa doğru yavaş adımlarla yürümeye başlamışlar. Tam yaprağı sapından yakalayacaklarken yaramaz bir rüzgar ansızın esmiş. Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdamış ve rüzgarı desteklemiş. Yaprak bir anda havalanmış ve gökyüzünde bir uçurtma gibi süzülmüş.
\n
Kertenkele soğuktan halsiz olsa da son gücünü toplayıp ileri atılmış. Köstebek ise hızlı adımlarla yaprağın peşinden koşmaya başlamış. Rüzgar yaprağı bir o yana bir bu yana savururken dostlar yılmamış. Biri sağından diğeri solundan yaprağı sıkıca yakalayıp yere sabitlemişler.
\n
Rüzgar ne kadar güçlü eserse essin, iki arkadaşın birleşen gücünü yenememiş. Yaprağı tünelin girişine kadar neşeyle ve yardımlaşarak sürüklemeyi başarmışlar. Köstebek, arkadaşının gayretini görünce ona sevgiyle gülümsemiş. Birlikte hareket ettiklerinde her zorluğun üstesinden gelinebileceğini o an ikisi de anlamış.
\n\n
Yerin Altındaki Sıcak Huzur
\n
Tünelden içeri girdiklerinde Kertenkele şaşkınlıktan gözlerini kocaman açmış. Dışarıda dondurucu bir hava varken, burası sanki görünmez bir sobayla ısınıyormuş. Getirdikleri kocaman yaprağı tünelin en güzel köşesine özenle sermişler. Yaprak, üzerine yatınca sanki bulutların üzerindeymiş hissi veren bir yatağa dönüşmüş.
\n
Kertenkele yaprağın üzerine kıvrıldığında vücudunun yavaş yavaş ısındığını hissetmiş. Titremesi geçmiş, zümrüt yeşili rengi tekrar canlanmaya başlamış. Köstebek de arkadaşının yanına kıvrılarak ona eşlik etmiş. Dışarıda kar taneleri toprağı örterken, onlar sessizliğin huzurlu müziğini dinlemişler.
\n
Bu sessizlik sadece hiçbir şey duymamak değil, kalplerin birbirine olan güveniymiş. Kertenkele, dostunun sayesinde kışı güven içinde geçireceği için çok mutluymuş. Köstebek ise yalnız geçireceği kış aylarında bir arkadaşı olduğu için sevinmiş. İki dost, ilkbaharın ilk güneşine kadar sürecek olan tatlı bir uykuya dalmışlar.
\n
Bahar geldiğinde güneş karları eritmiş ve vadiyi yeniden çiçeklerle donatmış. Kertenkele eskisinden daha güçlü bir şekilde yuvasından dışarıya fırlamış. Köstebek ise dostunu uğurlarken, paylaşmanın kalbi nasıl ısıttığını bir kez daha hissetmiş. Paylaşılan her yük hafifler, paylaşılan her yuva gerçek bir yuvaya dönüşür.
\n
Gökten üç yaprak düşer; biri dostluğa, biri emeğe, biri de sevgiyle birleşen ellere.
